ในช่วงเวลาหนึ่ง...
จุดเล็กๆจุดหนึ่งบนมิติของกาลอวกาศ
อันไร้ที่สิ้นสุด
ผมกำลังจะตกเหว...
หลายๆสิ่ง หลายๆอย่างในชีวิต
บีบให้รู้สึกเหมือนกับจะเจอทางตัน
ยิ่งพยายามหลุดให้พ้นจากโลกทุนนิยมเท่าไหร่
ก็ กลับโดนมันบีบจนดิ้นไม่ได้เท่านั้น
แสงไฟที่คอยนำทางเริ่มมืดลง
ทางที่เดินอยู่นั้น นับวันก็ยิ่งแคบลงไป
สองข้างทางเต็มไปด้วยหุบเหว และขวากหนามนานับประการ
หลับตาลง...
เหน็ดเหนื่อย ...
ท้อแท้จนไม่กล้าจะก้าวเดินต่อไป
เส้นทางที่ผมเลือกเดิน...
มันช่างลำบากยิ่งนัก
ถึงแม้ว่าเป้าหมายที่ต้องไปนั้น
มันจะทรงคุณค่ายิ่ง
แต่บางขณะจิต ด้วยความที่ยังเป็น
ปุถุชน ธรรมดา
ก็ มิอาจหลีกเลี่ยงความหวั่นกลัวไปได้
*
แล้วในความมืดมิดนั้น ก็พลันรู้สึกได้ถึงบางอย่าง...
บางสิ่งที่เกือบจะสูญหายไป
ตอนที่หลงเข้าสู่วังวนของมนุษย์เงินเดือน
บางสิ่งที่ถูกระบบ สังคมกรัดกร่อนจนแทบไม่เหลือชิ้นดี
เหตุผลของการดำรงอยู่ ที่เคยหลงลืมไป
"ความฝัน"
*
ลืมตาขึ้นอีกครั้ง
ภาพที่เลือนลางเริ่มชัดเจนขึ้น
อาจเพราะสายตาได้ปรับตัวต่อความมืดมิดเบื้องหน้าแล้ว...
น่าจะเป็นเช่นนั้น
ผมเพ่งจ้องมองหนทางที่จะเดินต่อ
แต่กลับไม่มีเส้นทางให้ก้าวต่ออีกแล้ว...
เบื้องหน้ามีเพียงขวากหนาม
และเปลวไฟร้อนแรงคอยแผดเผา
ร้อนจนเหงื่อระเหยเป็นไอ ในชั่วพริบตา
ชีวิตคือ ทางเลือก
จะทิ้งตัวตนแล้วย้อนกลับไปสู่เส้นทางปกติที่สังคมเค้าเดินกัน
ทิ้งเป้าหมายและเหตุผลของการดำรงอยู่...เพื่อดำรงชีวิตต่อไป
หรือยึดมั่นในตัวตนที่ไตร่ตรองดีแล้วว่าเราเป็นเช่นนั้น
แล้วก้าวเดินต่อไป...แม้จะต้องสิ้นลมหายใจ
ผมเลือกอย่างหลัง...
ไม่อาจบอกได้ว่าเลือกอย่างไหนถูก ผิด
ไม่อาจตัดสินได้ด้วยตรรก เหตุผล
สยายปีกแห่งความฝัน
แล้วโบยบินไปสู่ความมืดมนอนธกาล
ไร้ซึ่งแสงดาวนำทาง...
ศรัทธาในตัวตนจะนำทางเราไปได้ถึงไหน
ไม่มีใครรู้...เราจะไปถึงเป้าหมาย
หรือ...เราจะจบชีวิตลงก่อน
ผมอาจไปไม่ถึงฝัน...
แต่สิ่งหนึ่งที่ยืนยันได้คือ
ตอนนี้ ณ วินาทีนี้
"ผมมีความสุขดี"
---------------------------
ขออภัยที่เขียนBLOGเพื่อปลอบประโลมจิตใจตนเอง...
